Paniekaanvallen na een burn-out. Ik heb aan twee burn-outs een paniekstoornis overgehouden. Hoe kan dat en hoe ga je ermee om?
Mijn twee burn-outs met een paniekstoornis tot gevolg
Ik neem je mee in mijn verhaal. Het is een verhaal over hoe ik jarenlang onder toenemende spanning heb gewerkt, tot er ineens storing plaatsvond in mijn hoofd: mijn eerste burn-out.
Een jaar later kreeg ik er een tweede burn-out achteraan, waarbij paniek een hele grote rol speelde.
Ook deel ik mijn ervaringen over hoe ik met de nasleep van de burn-out en paniekaanvallen omga, zodat dit jou wellicht kan helpen.
We zijn nu een paar jaar verder, maar de kans op een paniekaanval blijft omdat ik er een paniekstoornis aan over heb gehouden. Dit is mijn verhaal. Hopelijk kunnen mijn ervaringen je helpen om de paniekaanvallen als gevolg van je burn-out een plek te geven.
Mijn verhaal in het kort
Hieronder mijn verhaal. Ik zal proberen het zo duidelijk en toch zo kort mogelijk te omschrijven.
Het beste was niet goed genoeg
Ik ben een persoon die op het werk altijd streeft naar perfectie. Het beste is eigenlijk nog niet goed genoeg. Nee zeggen tegen collega’s die om advies of hulp vragen doe ik eigenlijk nooit, dat zit niet in mijn aard. Misschien heeft dat wel meegewerkt aan het probleem.
Jarenlang opbouwende spanning
Mijn werk is in de loop der tijd veel ingewikkelder geworden en ook de hoeveelheid werk is verveelvoudigd. Op verzoeken om extra collega’s in te schakelen omdat ik het in mijn eentje niet bij kon houden, kreeg ik regelmatig twee antwoorden.
1 – Nee, dit kan je makkelijk allemaal zelf aan dus we schakelen geen hulp in.
2 – Ja, we gaan kijken of we iemand kunnen vinden om je te ondersteunen.
Beide antwoorden hadden hetzelfde resultaat: er kwam nooit iemand bij.
Zo ging dat jarenlang door. Steeds meer en ingewikkelder werk, maar zonder ondersteuning. Ik bleef de enige die deze werkzaamheden uitvoerde.
Huilend bij de manager en worden uitgelachen
Ik heb steeds vaker om hulp gevraagd, maar zonder resultaat. Tot het na jaren opbouwende stress ineens helemaal mis ging. Op een vrijdagmiddag barstte ik ineens in huilen uit. Ik ben toen bij de manager binnengestapt en heb daar als volwassen man huilend aangegeven dat ik het niet meer aan kon. Het resultaat was een manager die me in mijn gezicht uitlachte en al grapjes makend wegliep. Dat was de druppel.
Eerst keer burn-out: complete storing in mijn hoofd, gelukkig nog geen paniekaanvallen
Een paar dagen na het voorval met mijn manager, zat ik op een vrijdagmiddag op kantoor toe ineens het licht uitging. Ik zag flitsen voor mijn ogen en had het gevoel dat ik herrie hoorde in mijn hoofd. Ik kan het het beste omschrijven alsof je naar een oude TV kijkt met sneeuwbeeld en een ruisend geluid. Dat heeft even geduurd, toen kwam daar het gevoel bij alsof er een enorme storm in mijn hoofd waaide die mijn hersenen in de rondte blies. Een heel erg beangstigend gevoel.
Ik wilde collega’s om hulp vragen, maar dat lukte niet meer. Ik zat achter mijn bureau met flitsen en knetteren in mijn hoofd en kon verder niet meer bewegen of praten. Ik heb zo gezeten tot er weer wat rust in mijn hoofd terugkwam.
Onderweg naar huis, in de auto op de snelweg, kreeg ik hetzelfde nog een keer te verduren. Ik heb geen idee hoe ik het gedaan heb, maar ik kwam weer bij zinnen met mijn auto op de vluchtstrook vlak naast de vangrails.
Mijn eerste ziekmelding en een jaar herstel
Het bleef de dagen erna misgaan in mijn hoofd, waarna ik me op de maandagochtend ziek heb gemeld. Vanaf dat moment ben ik langere tijd thuis geweest en ben ik heel lang bezig geweest om weer steeds iets meer uren te gaan werken. Tussendoor een traject met gesprekken bij GGZ. Gelukkig kreeg ik wel de mogelijkheid om thuis te werken.
Tweede keer burn-out maar nu met paniekaanvallen
Ongeveer een jaar na mijn eerste burn-out was ik nog lang niet helemaal hersteld, maar voor mijn gevoel ging het wel de goede kant op. Helaas was ik nog steeds de enige die mijn werk deed. In de periode dat ik ziek was, was mijn werk wel door collega’s opgepakt maar dat verliep niet goed omdat niemand echt mijn werk kon doen. Dat heeft ook de nodige chaos opgeleverd in de periode dat ik weer langzaam terugkwam.
Ik voelde wel weer wat spanning, maar ik had niet het idee dat ik me daar teveel zorgen om moest maken. Had ik dat maar wel gedaan.
Wakker worden met enorme paniek, maar geen gewone paniekaanval
Op een nacht werd ik ineens wakker met een gevoel dat ik niet kende. Ik had geen idee wat er aan de hand was. Ik had alleen het gevoel dat ik moest vluchten, maar ik had geen idee waarvoor. Later bleek dat dit een paniekaanval was, als gevolg van de nieuwe burn-out.
Mijn paniekaanval hield 24/7 aan
Paniekaanvallen houden normaal gesproken in ernstige gevallen maximaal anderhalf uur aan en nemen dan af. In mijn geval bleef de paniekaanval aanhouden. Ik liep dag in dag uit, week in week uit, 24 uur per dag met een gevoel van paniek. De intensiteit wisselde, maar ik bleef in een soort paniekaanval hangen zonder enig moment dat er geen paniek was. Ik kan je vertellen: dat sloopt je!
Andere problemen bovenop mijn paniekaanvallen als gevolg van mijn burn-out
Naast de paniekaanvallen die maar aanhielden, ging ook mijn lichaam vreemde dingen doen. Ook dit heeft maanden aangehouden.
Gevoel om te stikken
Ik had, voornamelijk tijdens eten en drinken, het gevoel dat ik stikte. Een heel beangstigend gevoel, waardoor ik op moest passen dat ik wel gewoon bleef eten en drinken. Ik had daar absoluut geen plezier meer in.
Keel schrapen
Ik had continue het gevoel dat mijn keel dicht zat of dat er iets in mijn keel zat dat eruit moest. Het gevolg was dat ik de hele dag door mijn keel schraapte. Mensen moeten gek van me geworden zijn. Daarnaast ging mijn keel ook enorm pijn doen, maar hoe ik het ook probeerde, ik kon het niet stoppen.
Dwangmatig slikken om de paar seconden
Naast het keel schrapen en gevoel om te stikken kwam er ook nog een gevoel bij dat ik continue moest slikken. Om de paar seconden moest ik, ook weer zonder reden, slikken. Ook hier kon ik niets aan doen, hoe hard ik ook probeerde om het tegen te houden. Op een gegeven moment ging het zover dat ik probeerde te slikken, maar dat dat niet meer lukte. Heel beangstigend ook, wat weer paniek opriep.
Het gevoel een einde aan je leven te willen maken
Na wekenlang met een continue [24/7] aanhoudend paniekgevoel te hebben gelopen, continue keel schrapen en slikken waardoor mijn hele keel kapot ging, hield het voor mij een beetje op. Ik had het gevoel dat er maar één uitweg was om aan de ellende te ontsnappen. Dit ondanks dat ik inmiddels een heel traject met psychologen in was gegaan.
Ik heb gemerkt dat het hierbij heel belangrijk is om je te beseffen wat de oorzaak is van de problemen. Dat geeft je een hele andere kijk op zaken, waardoor ik het gevoel om er een eind aan te willen maken heb kunnen overwinnen op een positieve manier. Dit leg ik verderop in dit artikel uit.